عید

این روز ها همه به فکر تازه شدن هستند. عید دارد از راه می رسد و دوباره طبیعت زنده می شود. اما من همیشه در چنین اوضاعی نگرانم. خاصیت بدی است، یک اخلاق خاص که نتوانسته ام از سرم بیرونش کنم. همیشه وقتی صحبت خوشی و خوشحالی می شود نا خود آگاه مثل کسانی می شوم که نگران رخ دادن اتفاقی هستند. این اتفاق ممکن است بروز یک تصادف یا مرگ یک عزیز باشد ، بروز یک حادثۀ دل خراش یا اتفاق ناگوار دیگری در یک جای این دنیای بزرگ که به دمی خبرش به گوش ما می رسد. نمی خواهم حالتان را خراب کنم ؛ نمی خواهم بزنم توی ذوقتان و کامتان را تلخ کنم، ولی می توانیم خیلی از این غم های ساده و پیش پا افتاده را با لبخندی، به قول قدیمی ها، قدمی، درمی، ... به شادی تبدیل کنیم. در خبرها خواندم که از دوشنبه بارندگی های شدید همراه با سیل و توفان تمام مناطق کشور را در بر می گیرد، از خوزستان بگیر تا بنادر و کرمان و سیستان و شمال کشور. در خبرهای هواشناسی خواندم تنها جایی که امکان دارد در نیمۀ اول عید بتوان بدان جا سفر کرد مشهد است. این یعنی باز هم مشهد چنان شلوغ می شود که نمی توانیم از خانه بیرون بیاییم؛ این یعنی باید بیشتر رعایت ...